Face your Fear and it will disappear

Gisterochtend zijn we pas rond half 10 opgestaan, best vermoeiend zo'n vakantie :-)

Na een goed ontbijt aan t zwembad, was het een kwestie van spullen pakken en  op naar Sunset Watersport. Omdat de N Roosevelt Ave deels is opgebroken, was dat nog niet zo eenvoudig, maar na de weg te hebben gevraagd was het toch nog makkelijk gevonden.. Afslag meteen na Walgreens. Er bleek nog maar 1 ander stel mee te gaan op onze waverunner tour. Een echtpaar van een jaar of?? Eind dertig begin veertig gok ik.  Chase our tourguide was een leuke gast en nadat de waverunners nog even waren bij getankt en me een berg instructies op zak konden we vertrekken.. 

Als ik zeg dat t niet mee viel, dan is dat zacht uitgedrukt... Dit vond ik ronduit eng, ze hadden gewaarschuwd dat het stuur heel gevoelig is en dat bij de kleinste beweging onmiddellijk een reactie van de runner volgt.

Dit resulteerde er in dat ik dat stuur zoooo stijf vast hield dat ik zodra we een golfje van onze voorganger raakte of dacht te raken onmiddellijk uit balans waren.. Dood eng,  ik geloof niet dag ik eerder zo bang ben geweest... Of het moet zijn toen we op Gran Canaria met een jeep langs steile afgronden en safari  reden en mij ex in mijn ogen erg gevaarlijk reed.... Maar dat was in 1989. Ik geloof niet dat Sterre deze kant van mij ooit al zag.. Dat kan ook niet want ik kende m zelf maar amper... Aaaaarghhhhhh ik heb wat gegild, gevloekt en gezegd, dit kan ik niet, dit wil ik niet, ik vind het eng, ik wil stoppen. Ondertussen waren Chase en het andere koppel al niet eens meer zichtbaar en probeerde Sterre van alles om mij te kalmeren. Rustig maar mama, je doet t toch goed? Vaar maar wat rustiger.... Ik vind het ook eng. Chase is tot 2 x toe terug gekomen om me er bij te halen en toen zei hij, midden op zee, je zal nu toch mee moeten want we kunnen niet zo langzaam blijven varen! Hoe snel ging je? Ik had geen idee, zat zo krampachtig op dat ding dat ik niet eens gezien had dat er een snelheidsmeter op zat.. De vrouw van het koppel begon al, met you're doing absolutely great, you're fantastic! Bleuhhhh... You will love this! Meneer vond het niet zo leuk, hij wou knalhard dat water over en ik hield m daarin alleen maar tegen..

 En toen was ik er klaar mee. Ik heb mijzelf vermand... Ontspande op dag kolere ding en ging met 60 km per uur achter ze aan.. Zolang ik maar ontspande ging het goed.. Dan bewoog dat stuur niet de hele tijd en ging die runner ook keurig rechtdoor en zelfs de bocht om.. Eindelijk had ik tijd om te genieten, van de omgeving... Van het varen nog niet echt, eigenlijk is het levensgevaarlijk om mensen zonder ervaring op zo'n ding te zetten.. Onderweg stopten we op mooie plaatsen, we zijn onder de brug de enige toegang over de weg, door gevaren door een Mangrove gebied enzovoort.. Toen mr en mss USA ruilden van zitplaats, had ik plots de 1e plaats en kwamen zij niet verder... Zij bleek ook niet te durven en moest van hem onmiddellijk weer achterop plaats nemen... Bleuhhhh haantje! Op het laatste stuk, moest ik zelfs inhouden anders kwam ik te dicht op mijn voorganger en kregen we te veel water over ons heen en erger in mijn ogen, het water is daar erg zout vanwege de mangrove eilanden die het zee water zoet maken en het zout afzetten..

Yihaaaaa met max 75 km per uur stoven we over het water. Op open zee is dag lastig.. Want als je dwars door de golven heen vaart, komt dat ding los en val je met een klap op het water... Ik bleef maar achterom kijken of Sterre er nog wel zat.. Die gaf ruiterlijk toe dat ze tot 3 keer toe bijna van de runner was afgeworpen.... Man wat een tocht, maar we hebben t gedaan, overwonnen en nog belangrijker overleefd... Volgende week mss wel weer?!

'S middags zijn we teruggereden naar Weston. Moe en ik met hele zere ogen van het zeezout en de zonnebrand... Maar zeker voldaan! Leuk eiland Key West, wel heel toeristisch... Het was voor ons voldoende om er 1 nachtje te verblijven...